El Emeği Göz Nuru
Değil mi ki
Çiğnenmiş
İnancın en seçkini

Değil mi ki
Yoksullar
Mutluluktan habersiz

Değil mi ki
Ayak altında
İnsanlığın onuru
Ezilmiş
Hor görülmüş
El emeği göz nuru

Değil mi ki
Korkulan
Dili bağlı sanatın

Değil mi ki
Çılgınlık
Sahip çıkmış düzene

Değil mi ki
Kötüler
Kadı olmuş yemene
Doğruya doğru derken
Eğriye çıkmış adın

William Shakespeare

Tasvir
demir kapıdan bir karanlık giriyor içeri
güneş
başka bir sahil kasabasını uyandırmaya gidiyor.
akşamın üstüne siyah bir tül çekerek.

sokak başından bir adam geçiyor
karanlıkta beli belirsiz
sigarasının dumanı.

pencerede duruyor fesleğen kokulu bir kız
adam bundan habersiz.

limon çamı kokuyor umutlar
keyifler ne yerinde
ne de isyan edebiliyorlar.

bu yerin insanları yersiz üzülüp
yersiz gülüyorlar.

ufak tefek tarlada
emeğinin hesabında ufak tefek bir adam
eli belinde boylu boyunca bakıyor tarlaya.

büyüyen çocuklar aşkına
bire bin ver diyor
üç beş yetmeyecek.

hayatını yazsa destan olur
konuşup rüsva ediyor kendini
iki salkım kadehin başında bir başka adam.

konuştukça umutlanıyor
yarının yeni bir gün olacağına dair.

perde ucundan izliyor yolu
gözleri mercan
saçları belinde bir kadın.

mutlu bir çift ışık görünecek birazdan
kadının güneşten aydınlık yüzünde.

Terslik
seni
bana yazan
beni
buraya
seni
oraya
ikimizi
hasrete,

hasreti
gökyüzüne
yazmış.