Aynalar ve İnsanlar
uyandığında elsiz ayaksızdı.en eski medeniyetlerden kalma bir mumyaymış da bu sabah uyanmış gibi uyumsuzdu.uygunsuzdu.zamana hakim değildi.aynaya bakmadan lavaboya eğildi,yüzünü her zamanki usul tavrıyla yıkadı.havluyu ezbere buldu.kapıdan çıkacağını, 1891'den beri bu işi yaptığını iddia eden köhne fırından her sabah aldığı böreğin aynısını alacağını,durakta beklerken paçalarından girecek soğuğu iş yerine girince yüzüne vuracak elektronik sıcaklığı düşündü.havluyu yerine astı.ve yine aynaya bakmadan kapıdan çıktı.fakat ayna ona bakıyordu.tepesi açılmış kafasını,çocukluktan kalma ense yarasını,ve her devrin gülmece malzemesi kepçe kulaklarını görüyordu.aynanın şahitliğinden habersiz birden durdu.dişlerini fırçalamamıştı.geri döndü.küfür belli belirsiz çıktı ağzından çünkü küfretmekten daha önemli bir işi vardı.daha beyaz dişlere sahip olmak.aynanın kenarında asılı küçük plastik bardağın içinden diş fırçasını aldı.macunu dün ortasından sıkmıştı.bugün en altından sıkıp düzgün insan olmaya başlamanın ilk adımını attı.başını sabit tutup elini ileri geri yaparak, elini sabit tutup başını sağ sol yaparak eğlenceli saniyeler geçirdi.batasıca dünyada yalnızdı.tek başınaydı.tek başına demişken aklına kendisi geldi.her sabah uyandığı andan akşam uyuyana kadar ihtiyaçlarını gidermek zorunda olduğu bedenini anımsadı.yaşatmak için işe gittiğini,doyurmak için ucuz yerlerde az porsiyonlar yediğini,mutlu etmek için başka insanların mutsuzluğunu gözlediğini,salıncağa binip şeker yediğini ve bu zahmeti başkaları da çeksin der gibi çoğalmaya çalıştığını, bedeni için bir hizmetliden farksız olduğunu düşündü.bir şeylere alışmaya alışmış bir çağın çocuğu olarak tükürdüğü macun köpüğündeki kırmızı lekeleri farketmedi bile.diş etleri kanıyordu.alışmaya alışmaktan o kadar memnundu ki ağzındaki kan tadına bile sağlıklı bir insanın temiz ağzına yaptığı muameleyi yaptı.ve nihayet yaklaşık altı dakikadır onu seyreden aynaya baktı.havluyu asılı durduğu yere bakmadan aldı.üst dudağından boynuna kadar bütün diş eti kanı kokusunu yaydığından habersiz silindi.yanaklarında bir iki tur attı eline sardığı havluyla ve yine ezbere astı havluyu yerine.kadim inanışlardan bugüne çekilmiş bütün acıları taşıyan yüzünü görmeden döndü arkasını aynaya.işe gecikmişti.o olmasa da yürüyüp giden bir düzenin önemsiz ve fazladan parçası olmak üzere evden çıktı.ayna onun yok olup gittiği yere kapı aralığından görünen duvardaki resmine bakıyordu.siyah beyaz ve bir hayli ciddi bir resimde o eşi ve annesi vardı.onun için zamanın kaybedildiği anlarda yok olan bu iki kadın ayna için o resmin oraya asıldığı günden beri hiç yaşlanmadan hiç eskimeden duruyordu.adam ölenlerden daha yaşlıydı.geçmişi ondan daha genç ondan daha güzel ondan daha kırışıksız ve ondan daha siyah beyazdı.hafif bir esinti kapıyı yerinden oynattı.resmin aynaya göre solunda kalan adam silindi.sadece eşi ve annesi kaldı aynada.adam yaşarken yok olmuştu.ayna bu resmi izlerken adam az önce engelli kartını gösterdiği otobüs şoförünün arkasında sağ elini memesinin altına tutarak yere yığıldı.resimden ve peydah olduğu evrenden aynı anda silindi adam.ayna polis zoruyla içeri giren polisin başka bir polise bir diğer polisi çağırması gerektiğini söylerken kapıya çarpan yeni yetme polisin kapıya çarpması sayesinde kurtuldu resimden.artık kapıya bakıyordu.bir daha açılana kadar tüm yaşayacağı buydu.
