Ses
çamuruna düştüğümden beri
o eski gecekondu mahallesinin
hayallerim yorgun,
peşimde koşmaktan.

nemli yatak ve güzel kokulu yorgan kesinlik arz ediyor;
hava soğuk.

düşlediklerimden sıyrıldığımda
yeni bir sesi duyar gibi duyuyorum,
sessizliği.

Çocuk
izler
siyah kağıt üzerine karakalem.
kadehler
çok sevilmeyen bir ressamın yan duran şapkası.
yüzler
mevsimin ilk yağmuru.

ali'yi dövdüler anne.
uyudu ali.
uyanmadı sonra.

sesler
sabaha karşı yumruklanan kapı.
eller
çizgi kahramanın yenildiği tuzak.
uzaklar
son nefesi yenidoğanın.

ali'ye vurdular anne.
uyudu ali.
uyanmadı fakat.

''Ali İsmail Korkmaz'a''

Varlığın
Bulutları bembeyaz pamuk pamuk
Gökyüzünde kuşlar yürüyen
Yıldızları rengarenk
Bölüşmeden yemeyen
Irmakları berrak
Suları şifa
Havası yasemin
Bir barış ülkesinin
Gözleri görmeyen pembe yanaklı,
Çocuğuyum.
Ben sensiz.

Ben
Sen-
siz
Çiçeksiz bir dağ yamacıyım.

Hasretten
Zaman ilaç değil yaradır.
Bembeyaz bir gül açıyorken,cennet habercisi yüzünde.

Uzakta hiç bilmediğim bir yerde,her gün başlayıp bitiyor bir kadın.
Gözlerini açıyor,kör hançerler saplanıyor göğsüme tarifsiz bir hızda.
Uykuya dalıyor,duyamaz göremez hissedemez oluyor,cellat oluyor kadın.
Gülüyormuş öyle söylüyor bazen, aklım hep sende diyorum,yüzünün uçurumlarında.

Zaman eğilip bükülüyor,
Geçip gitmiyor,
Yarayı kanatıyor,
Ve
Kemiklerimizi kırıyor hasret.

Sonra
Şili Ulusal Satdyumu'nda Victor Jara
Kırılan parmaklarına inat gitara uzanıyor.
Vuruyorlar onu.
Götürüp bir kenara atıyorlar.
Benim gibi hasretten değil,
Göğsünü delip geçen mermilerden ölüyor yoldaş Jara.